خانه وبلاگ
ايميل من
نویسندگان وبلاگ
جاوید
آرشیو وبلاگ
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
آذر ۸٢
لینک دوستان
سر زمين عشق
عشق آسمانی
يک قلب پاک از تمام معابد جهان زيباتر است.
کلاغستان
ستاره ميکده
دنيای يک فرشته
حس درونی
شبهای بارانی
مامان و بابا و دخترشون
موجودات فضايی
تاکسی متر
کدخدا
زيتون سياه
آبی مثل آسمون
دلم پر می کشه تا آسمون هفتم
عشق من مال من باش
حرف تو
ستاره
خاطرات سپيده
عسل وشکر
غافله عمر
باران
موج بزن دريا باش
آشيانه سبز ما
آينده
بارون پاييزی
پاييزان
تک ستاره
خدايا کمکم کن
دنيای آبی
سکوت
عادت می کنيم
کامليا دختری از ايران
من و تو
مهتاب عشق
هزار و يک شب زندگی
ياد خدا آرام بخش دلهاست
يک سبد عطر ياس
واژه های زندگی
بی تو من تنهام . تنهای تنها
پيش بينی زمين لرزه
سايه های سفيد
تصویر تو همیشه ترین بود
پينکی
دوستی گل
عشق يعنی راهی دريا شدن
دل نوشته های دختر باران
خدای مريم
دريای زندگی
رها
زمزمه های نيلوفری
زندگی ساده
مريم روز های من
غمکده ی دل
بگو به انکه دل از بار غم گران دارد
تار خنثی
رويای نيمه تمام
مکاشفات فرشوشتر
پرنيان
تا ... شقايق
شرقی ترين ستاره
بزرگ معماران کوچک
تو چرا تنهايی؟
شبکه های کامپيوتری
دوربين مخفی
۷دنيای درون
اقليما
بی تو چه کنم
چکاد
حزب جوانان زير آفتاب
داستان های محمد رضا
دوباره نو
به ياد يك دوست قديمي
گوشه ی دل
مازيار
دانشکده شيمی
يه دنيا حرف
گل يخ
صحرای رز ...
برای امروز ؛ فردا و هميشه ام
يا حميد
آواز پر جبرائيل
نسيم مهربانی
پس و پيش
گل نرگس
واگويه های يک کولی
روح ربا
آسمانيم در اوج الهيم
بشنو از دل
خاکستر عشق
از عهد من تا وفای تو
خداوند مظهر عشقه
خدايی که شکست خورد
دژ ديجيتالی
عشق
عشق بی انتهاست
گيتار خسته من
مثل کسی که کيست
پارميس
تصوير ساز
جاده ابريشم
دريای مواج
کنج دايره
نکته های ناب
طنز و عشق
باران عشق
سخن و شعر
شعر و احساس
گستره ای به وسعت عشق
هفت آسمان
بلور رويا
من و بابام
وبلاگ فارسی
پرشين وبلاگ
قالب هاي وبلاگ
جامعه مجازی
ماكرومديا ایکس
آمار وبلاگ
خروجی وبلاگ
لوگوی دوستان

من از سرزمینی می ایم
سرا پا عشق
سرزمین مرغکان عاشق
سرزمینی که تنها یک رنگ بر آن حکومت می کند:
"سفید"
رنگ پکی ها
رنگ خلوص
رنگ بی رنگ بودن
بی ریا بودن
بی غل و غش بودن
کبوتران سرزمین من همه سفیدند
دریاچه های زلال سرزمینم
با رقص قوهای سفید
عشق را به بی رنگی دعوت می کنند
و
نجابت در سفیدی اسبان سرزمینم
خودی نشان می دهد
ترا به این سرزمین دعوتی ست
ترا آغوش به روی تمام سفیدی ها بازست
بیا به سرزمین پکی ها قدم بگذار
و
بیاموز بی رنگ بودن را
و
فریاد زن :
" من همان بی رنگ بی رنگم
